“เพราะผู้ชาย มานมาแย่งแท็กซี่ฉ๊านนนนนนน…” มันเป็นอีก 1 ข้ออ้าง ไว้ตอบ เวลาใคร ๆ ถามว่า ทำไมยังครองโสด หรือเรียกแบบไม่ถนอมน้ำใจกันเร๊ย ว่า “ขึ้นคาน” ….

เย็นวันพุธ หลังเลิกงาน ไปซดก๋วยเตี๋ยวกับเพื่อน หลงลืมตัวไปหน่อย ท้องตัวเองพิการ ห้ามกินอะไรที่เป็นพิษเป็นภัยเกินขนาด ลืมตัวปรุงน้ำส้มไป 3 ช้อน พริกไปเท่าไรไม่รู้ รู้แต่ชามก๋วยเตี๋ยวแดงเถือกเรยตู… กลางดึก วิ่งเข้าห้องน้ำไป 5 รอบ ชักไม่ไหวแระ หมอดูทำนายไว้ว่า จะเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ จากโรคเดิมที่เคยเข้า .. เวรแระ งานนี้ ไม่จริง หมอดู คู่กะหมอเดา แต่ทำไมเค๊าเดาเหมือนจะแม่นฟระเนี่ย.. เริ่มหวั่นใจ นึกได้ มีคลีนิคเล็กๆ อยู่ไม่ไกลจากคอนโดนี่หว่า กลัวต้องนอนโรงพยาบาล ยอมปั่นจักรยานตากฝนไปคลินิคก่อนดีกว่าฟระ แต่พอปั่นไปถึง… แซ้ดดดดดด คลินิคปิดง่า…… (เฮ่อ แล้วทำไมตูไม่ซื้อรถซะทีเนี่ย.. แต่ไม่เอาดีกว่า น้ำมันแพงงงงงงงงงงงงงง…) กลับมานอนเศร้า ทนปวดท้องจนเช้า

เช้าวันพฤหัส รีบตื่น อาบน้ำ แต่งตัว … ออกไปหาหมอก่อนเฟ่ย ไม่อยากเป็นเยอะ แล้วนอนหยอดน้ำเกลืออีก … เดินฝ่าฝนปรอยๆ (ตั้งแต่เมื่อคืนมันก็ปรอยๆ มันไม่ยอมหยุด) เพื่อรอแท็กซี่หน้าคอนโด มีผู้ชายคนหนึ่ง เดินนำหน้าเราไป 1 ก้าว แล้วไปยืนรอก่อนหน้าเรา ท่าทางเหมือนรอแท็กซี่เหมือนกัน ทำใจไว้แระ ต้องรอคิวต่อจากบักนี่แน่ๆ เพราะมันมาก่อน … ไม่เป็นไรฟระ ยังทนไหว เวียนหัว ปวดท้อง เริ่มอยากจะอาเจียร.. (บรื๋อ…) แทกซี่ในยามฝนตกเนี่ย มันหายากเจงๆๆเร๊ย เวลาปกติ การจะมีแท็กซี่วิ่งผ่านมามันก็ยากอยู่แล้ว นี่ฝนตกอีก แท็กซี่ยิ่งหายากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายขุมเรย.. แงๆๆ อาการเริ่มวิ๊ง ๆ

ยืนวิ๊ง ๆ เวียน ๆ หัวอยู่ ก็มีผู้ชายอีกคน เดินมายืนแทรก นำเราอีกคน มันมาแทรกนำหน้าเรา ระหว่าง ไอ้คนแรก ที่ยืนห่างกันสามเมตร ก็กลายเป็นว่า มันมาแทรกห่างเราแค่เมตรกว่า ๆ แล้วท่าทางมันเหมือนจะมารอแท็กซี่อีกง่า… งือ.. มันจะมาแย่งเรามั๊ยเนี่ย ยืนห่างกันแค่นี้ มันก็น่าจะรู้ว่าต้องรอคิว รอดูก่อนละกัน มันอาจจะมายืนเฉยๆ ไม่ได้รอแท๊กซี่ก็ด้ายยย…

เย๊… แท็กซี่มาแว๊ว…. แต่ก็ต้องรอก่อน คิวแรกมันต้องไปก่อง… พอคนแรกขึ้นรถไปแล้ว ก็มีวิ่งตามมาอีกคัน (เหมือนพี่แท็กซี่นัดกันมา เพราะมาที ต่อกันเป็นแถว) โย่ว. ๆ ๆ ดีจัย ต่อไปต้องเป็นเรา.. อิอิ รีบโบกมือเรียก ไอ้บักนั่นมันก็โบกมือเรียก แท๊กซี่ทำหน้างง ๆ กูจะจอดรับใครดี… แต่ไอ้บักเวรนั่น มันปรี่เข้าหาแท็กซี่ก่อนเลย เปิดประตู แล้วก็บอกแทกซี่ว่าจะไปไหนซักที่ (จำไม่ได้แย๊ว)

ง๊ากกกกก.. ไม่ยอม ไอ้บักเวรนั่น มันแย่งแทกซี่ฉัน แรงอาฆาตร พยาบาท บวกกับอาการอยากจะอ๊วกเต็มทน มันปรี๊ดขึ้นสมอง เดินปรี่เข้าไป แล้วบอกว่า
“ขอโทษนะคะ มายืนรอก่อน แล้วมารอนานแล้วด้วย”
มันไม่อยมหันมา มันก็พยายามบอกแทกซี่ว่ามันจะไปไหน … อารมณ์ปรี๊ด ขึ้นอีก…
“คุณ.. ขอโทษ มารอนานแล้ว มารอก่อน จะมาแย่งขึ้นก่อนได้ไง”
มันไม่ยอมหันมาสนใจตู ไอ้เวง………. ทนไม่ไหวเฟ่ย.. เอามือไปกระตุกแขนเสื้อเรย (ดีนะไม่โดนต่อยสวนกลับมา อิอิ)
“นี่… มายืนรอก่อน ได้ยินไม๊…”
แท๊กซี่กลัว มันทะเลาะกานนนนนนน… แท๊กซี่รีบปิดกระจก แล้วก็ขับหนีไปเรย ฮ่าๆๆ.. สะจายยยย ชวดทั้งคู่เรย กร๊าก….

เฮ่อ .. ตูกล้าทำไปได้ไงเนี่ย ไม่โดนต่อยกลับนี่ถือว่าอยู่รอดปลอดภัยนะเนี่ย ฮิฮิ

นี่หล่ะ เป็นอีก 1 เหตุผล ของการ ขึ้นคาน ของฉัน..  (จริง ๆ มันเป็นแค่ข้ออ้างอ่ะหล่ะ ฮิฮิ)

แต่เรื่องนี้ หงุดหงิดจริง ๆ นะเนี่ย แค่ผู้ชายที่แย่งแท๊กซี่ คนเดียว มันทำคนอื่นซวย โดนฉันด่ายกแผงไปแล้ว … ช่วยไม่ได้นิ แย่งครายไม่แย่ง ฮึ่ม…

Popularity: 4% [?]

No related posts.

Rate this topic:

(No Ratings Yet)

 Loading ...