หลีเป๊ะ หลีเป๊ะ หลีเป๊ะ…. ทริปในฝัน และทริปใหญ่แห่งปี ที่ใช้เวลานัดหมายกันนานมาก ๆ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดี พร้อมหน้าพร้อมตากัน คาดว่าเป็นทริปใหญ่ ไกล และคนเยอะที่สุด (ตั้ง 6 คนแน่ะ) 

วันแรก - การเดินทางสู่ เกาะหลีเป๊ะ คืนวันที่ 14 มี.ค. 
     - ยู้เดินทางจากโคราช โหน่งเดินทางจากอุบล กุ้งเดินทางจากอีกฝั่งของ กทม. เพื่อมาพักห้องฉัน (ซอยวัดบัวขวัญ) แต่งานนี้ คนที่น่าสงสารและเห็นใจสุดๆๆ ก็น่าจะเป็นยู้ เพราะต้องมาเดินแกร่วรอสุดสวย ที่เดอะมอล์งามวงศ์วาน สามสี่ชั่วโมงแน่ะ … (ช่วยไม่ได้ โดนจิกตัวเข้าประชุมด่วนง่ะ อิอิ)  เมื่อถึงห้อง ยู้ กุ้ง รีบนอนเอาแรง แต่ฉันต้องปั่น ๆ ๆ ๆ และปั่นงาน นังโหน่งดูเหมือนจะเป็นเพื่อนที่น่ารักที่สุด มันบอกว่า “วรรณ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแก” แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงกรนของมันก็ดังสนั่นห้อง… (หนายย…เมิง…ว่าจะอยู่เป็งเพื่อนกรูว์…..) ในที่สุดก็ต้องนั่งอยู่คนเดียว ฟุบหลับไปตอนตีสองครึ่ง .. พอตีสาม นาฬิกาปลุกยู้ .. กริ๊งๆๆ… (เวร ตูยังไม่ได้หลับเรย ยู้ตื่นแล้ว) และแล้วยู้ก็ตื่นอาบน้ำคนแรก ไม่น่าเชื่อ… ยู้อาบน้ำคนเดียว ชั่วโมงกว่า ต่อไปทริปไหนมียู้ไปด้วย ต้องเผื่อเวลาอาบน้ำให้ยู้ด้วยนะเฟ้ย ถ้าแบบเร่งรีบยังไง ก็อย่าน้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง เฉพาะยู้คนเดียวด้วย ฮ่า.. (ขอเผาหน่อยเหอะ เพราะมันทำให้ฉันที่อาบคนสุดท้าย วิ่งผ่านน้ำแค่สองนาทีง่า…)

วันแรก - การเดินทางสู่ เกาะหลีเป๊ะ เช้าวันที่ 15 มี.ค. 
     - จากนั้นออกเดินทางมาสนามบินดอนเมือง ซึ่งนังเบ้ ถ่อสังขารมารอแล้วคนแรก นังหน่อย ตามมาจากหอ … นังโหน่ง แสดงอาการตื่นเต้นกับการขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตอย่างออกหน้าออกตา … “โหน่ง แกรู้มั๊ย ฉันก็ขึ้นเครื่องครั้งแรกในชีวิตในทริปนี้เช่นกัน แต่ฉันเนียน เก็บความรู้สึก ไม่เปิดเผย และไม่บอกใคร ฮ่า… ขอสารภาพกะเพื่อน ๆ ตรงนี้เรยฟร่ะ กร๊ากกกกกกกกก…” (กรูว์โดนด่าเละแน่ๆ…) สังเกตุได้จาก พอขึ้นเครื่องได้ ฉันนั่งหลับตาปี๋ ไม่สนใจใครเลย คริคริ… และระหว่างนั่งอยู่ในเครื่อง ก็บังเอิญเจอรุ่นน้องบรรณารักษ์เรา แบบบังเอิ๊ญ.. บังเอิญ.. พอไต่ถามกัน ก็ได้ความว่า ไปเกาะหลีเป๊ะ เหมือนกันเจ๊… (เอ๊า.. ไม่บอกแต่แรกฟระ จะได้ไปพร้อมๆกัน เฮ่อ…)

[ รวมภาพ ทริป ตะลุยหลีเป๊ะ วันแรก ]

     - หลังจากลงเครื่อง ก็เหมารถเพื่อไปที่ท่ารถตู้ “ละงู-ปากบารา” ใช้เวลาเดินทางประมาณ ชั่วโมงครึ่ง (หรือเปล่าฟระ) เมื่อถึงท่าเรือ .. นังโหน่งก็สติแตก ถามว่า “แก… ที่นี่มันฝั่งอันดามันเหรอ” Continue reading…

Popularity: 11% [?]

ปิ๊กบ้านนอกเมื่อวันหยุดยาว วันมาฆบูชา (21-24 กพ.) ตั้ง 4 วันแน่ะ (เพราะหนีงาน 1 วัน) แถมเป็นยัยบ้าหอบฟาง หอบทั้งโน้ตบุ๊ค (เอาไปเล่นเน็ตอ่ะ ไม่ได้ทำงาน อิอิ) และที่สำคัญ ขาดไม่ได้ คือ กล้อง (ใหม่) ที่เพิ่งถอยมาไม่กี่เดือน เพื่อไปถ่ายรูปกระต๊อบน้อยปลายนา ที่อุตส่าห์กัดฟันสร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อแรงกาย (บวกกับไถเงินพ่อกะแม่มาผสมด้วยนิดหน่อย .. คิคิ)
ตอนแรกตั้งใจจะกลับไปทำบุญบ้านด้วย แต่พ่อจำวันที่จะกลับบ้านผิดไปหนึ่งอาทิตย์ เลยอด… ถ่ายภาพวันทำบุญ เอาแต่ภาพบ้านไปชมกันก่อนละกาน… แม้จะหลังน้อยนิด แต่ภูมิใจขนาด อิอิ

[ ดูอัลบั้มภาพทั้งหมด ]

ไว้ถูกหวย เอ๊ย … สะสมเงินเพิ่มอีกสักระยะ จะต่อเติมห้องออกไปด้านข้างบ้าน แล้วจะเชิญพวกแกไปนอนเมากลิ้งกันที่บ้าน หรือถ้าสนใจจะหอบเต็นท์ (นังโหน่ง) ไปกางนอนหน้าบ้านก็ได้ แม้จะไม่ใช่แหล่งโอโซน เหมือนวังน้ำเขียว บ้านจอย แต่ก็มีที่ให้กางเต้นท์กว้างอยู่น่ะ อิอิ

Popularity: 4% [?]

ภาพสุดท้าย “ปลาพะยูนเกยตื้น” อิอิ
[ ดูอัลบั้มภาพทั้งหมด ]

    วันพักผ่อน ของพวกเรา ณ บ้านพันเก้า แห่งวังน้ำเขียว ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งโอโซนอันดับที่ 7 ของโลก ในวันที่ 2-3 กุมภาพันธ์ 2550 จากสภาพที่เห็นในรูป “ปลาพะยูนเกยตื้น” ก็คงนึกภาพความสนุกสนานออก 
    ก่อนออกเดินทาง กระทู้การนัดหมายในเว็บบอร์ด รวมความเห็นทั้งหมด 95  ข้อความ คุยกันสารพัดเรื่อง จะไปยังไง ไปกี่โมง ใครไปบ้าง จัดการหาเต็นท์ไปกางนอน (เตรียมตัวเยี่ยงไปนอนบนภูเขา) แต่จริงๆ เตรียมตัวไว้ เผื่อโดนน้าขาว เอ๊ย พี่ขาวไล่ออกมานอนนอกบ้าน เพราะแม่น้อยไม่ไปด้วยนั่นเอง
     เช้าวันเสาร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2550 -  4 สาวสวย โอ๋ หน่อย กุ้ง วรรณ (สุดสวย) ออกเดินทางด้วยรถตู้ ที่อนุสาวรีย์ฯ เวลา 8.00 น. เพื่อไปสบทบ โหน่งคนงาม ซึ่งตอนแรกมันบอกว่า จะมานอนก่อน 1 คืน แต่เปลี่ยนใจจะนั่งรถมาสมทบตอนเช้า เวลาประมาณเกือบเที่ยง รถตู้ก็ถึงวังน้ำเขียว รถจอดที่หน้าโรงพยาบาล พอกระโดดลงรถ ก็เจอนังโหน่งยืนพุ่งแป้นรออยู่แล้ว พอเจอหน้า มันเล่าด้วยความมั่นใจว่า มันนั่งรถมานอนอยู่ตัวเมืองโคราช 1 คืน ค่าห้องพักร้อยกว่าบาท นอนไปกลัวผีไป (มันคงลืมคิดไปว่า มันน่ากลัวกว่าผี) และก่อนเข้าไป ไหน ๆ ก็ลงรถหน้าร้านส้มตำแล้วก็เลยปาร์ตี้ส้มตำกันก่อนเข้าไปในบ้านจอย Continue reading…

Popularity: 8% [?]