30 ปี คืนสู่เหย้า มนุษย์-สังคม มข.
ไปมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว แต่ไม่มีเวลามาเขียนเล่าเหตุการณ์ซะที … วันนี้ ปั่นงานเสร็จไปเปราะหนึ่ง อยากพักสมอง เลยมานั่งเขียนเล่าเรื่องที่ไปงานดีกว่า…
ด้วยใจรัก อยากกลับมา มข. แม้จะเจออุปสรรคจากเมืองลาว ทั้งฝนตก น้ำท่วม น้ำป่า ดินถล่ม ถนนขาด (… อันนี้เรื่องจริง เดี๋ยวมีภาพทริปลาวมายืนยันให้ดูในไม่ช้านี้ … ) ก็ฝ่ามาจนได้ ยอมขึ้นรถ Inter Bus เวียงจันทร์-ขอนแก่น มาคนเดียว สุดสวยขนาดนี้ ยอมเสี่ยงนั่งรถข้ามประเทศมาคนเดียว เพื่อมาเจอพวกแกโดยเฉพาะเลยนะเฟ้ย…
ตื่นเต้นมาก ระหว่างนั่งรถมา ฝนก็ตก พี่ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ เขาก็มองไปด้านหน้าคนขับตลอด แล้วซุบซิบๆ กะแฟนเค๊า ได้ยินเสียงแฟนเขาพูดแว่ว ๆ ว่า “เฮ่ย มันเริ่มสั่นหัว ขยี้ตา… เฮ่ย สับปะหงกแล้ว“… ตูรีบส่องสายตาตามไปบ้าง … “เวร คนขับเหมือนจะหลับใน” แย่แย๊ว ฝนก็ตกหนัก มองก็ไม่ค่อยจะเห็นทาง แล้วมันยังจะนั่งหลับอีก อิ๋บอ๋าย… นั่งภาวนาตลอดทางเลย … มข. มข. มข. สักครู่ มีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินออกไปนั่งคุย เหมือนรู้จักกันกะคนขับรถ … เฮ่อ!! รอดแล้วโว้ยยยยยย…
ถึงแล้ว… สถานีปรับอากาศ ขอนแก่น … เย๊ !! ยัยปุ๊กมารับ ไปที่โรงแรม อาบน้ำด้วยความเร่งรีบ (จริง ๆ โดนนังหน่อยเร่ง ไม่ได้อยากรีบเลย) แล้วก็ต้องรีบวิ่งออกจากโรงแรม หัวเปียกปอน เนื่องจากยัยเตียนโทรมาจิกห้าสิบรอบ บอกว่ารออยู่หน้างาน ไม่กล้าเข้าไปคนเดียว (แต่ไม่มีใครเชื่อว่ามันกลัว… สร้างภาพจริงๆ อิอิ)
มาถึงงานแล้ว… คนเยอะจัง รุ่นน้อง หน้าใสกิ๊กๆ (ย้อนนึกถึงอดีต .. แล้วทำไมสมัยเรายังเรียน ไง๋ไม่กิ๊กเหมือนพวกนี้ฟระ) จัดการลงทะเบียน มีรุ่นน้องมาบูมให้ โอว.. เขิลลลลล…ฟร่ะ อิอิ แล้วก็ต้องเสียตังค์เพราะความเขิลให้ค่าที่น้อง ๆ จำใจมาบูมให้ จากนั้นก็ไปชอปเสื้อคณะฯ คนละตัว ราคาตัวละ 250 บาท จากนั้นก็ได้ฤกษ์เดินเข้างาน…
โต๊ะ 2 … ได้นั่งโต๊ะ 2 … ทุกคนหันมามองหน้ากัน อย่าคิดว่าเป็นแขกพิเศษนะย๊ะ แต่ยัยเตียนส่งเงินมาให้รุ่นพี่จองให้ แล้วเขาคงหวังดี จองโต๊ะแรกให้เลย หรือคิดอีกแง่ ไม่มีคนจองโต๊ะหน้าๆ เลยเหลือไว้ให้พวกเรา… แต่ก็มีข้อดีนะ อยู่ใกล้เวที ได้ถ่ายรูปใกล้ดี คิคิ… สมาชิกร่วมชะตากรรมก็จะหน้าเดิม ๆ หน่อย กุ้ง เปิ้ล ปุ๊ก เตียน แล้วก็ไปเจอ อุ๊ ในงานแบบไม่ได้นัดมาพร้อมกัน แล้วตั้มก็ตามมาทีหลังสุด เพราะรถทัวร์นครชัย กรุงเทพฯ-ขอนแก่น เสียระหว่างทาง .. ไม่เป็นไร มาช้า ยังดีกว่าไม่มา …
เริ่มงาน.. จะมีการแนะนำคณะกรรมการ และเลือกกรรมการชุดใหม่ (โอ๋ ฉันเพิ่งเห็นภาพ คณะกรรมการ ที่โอ๋โพสต์ไว้ในบอร์ดอ่ะ ขอบใจนะ มีกำลังใจทำงานขึ้นเยอะเรย… ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ )
จากนั้นก็เป็นการแสดงของน้อง ๆ…. ร้องเพลงเชียร์คณะ เพลงกาสะลอง รำ พี่กุดจี่ แต่งเพลงให้แล้วก็ร้องให้ฟังด้วย และก็มีน้องออกมาร้องเพลงพระคุณที่สาม [ ฟังเพลง พระคุณที่สาม ] ฉากนี้แหละ ต้องทำซึ้งกันหน่อย หลายคนก็เริ่มเดินไปหาอาจารย์… เพื่อน ๆ ทุกคนพร้อมใจกันส่งสายตาไปที่ตั้ม .. พร้อมเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า “ตั้ม แกต้องพาเพื่อน ๆ ไป” ตั้มผู้กล้าหาญ ลุกขึ้นยืน แล้วกวักมือ พร้อมบอกว่า.. “พวกแก ตามฉันมา” แล้วก็เดินเรียงแถวไปส่องๆ หาอาจารย์ คนมาแย่งกราบ แย่งกอดอาจารย์กันเพียงเลย ยืนหาช่องทางกันอยู่นาน …. ปลื้มใจหลาย ๆ อาจารย์ยุพิน (คณะบดีฯ) จำฉันได้ด้วย “เธอ.. หายไปเลยนะ ไม่เห็นหน้านานเลย” สงสัยอาจารย์จำได้เพราะว่าฉันชอบนั่งหลับประจำ ฮ่าๆๆๆ … อาจารย์พิมพ์พา มองหน้าทีละคน แล้วก็พูดว่า “ทำไมพวกเธอจบไปแล้ว หน้ามันก๊อบปี้แบบเดียวกันเลยล่ะ” พร้อมเสียงอาจารย์ยุพินเสริมขึ้นมาอีกว่า “รุ่นนี้ รุ่นดัง” คงเข้าใจกันดีนะ รุ่นดังที่พวกเราได้รับมันมาจากเรื่องไหนบ้าง.. คุยเสียงดัง ไม่ฟังอาจารย์สอน…ฯลฯ จนอาจารย์ในภาคเอือมระอา..( มิอาจบรรยายต่อได้ ) อิอิ ส่วนอาจารย์ละอองกาญจ์ ไม่พูดพร่ำไรมาก .. ถามสั้น ๆ ว่า “พวกเธอมีแฟนกันยัง” แล้วก็อวยพรต่อว่า “ถ้าใครยังไม่มีแฟน ก็ขอให้มีแฟนนะ” … ส๊า..ธุ๊..!!! ยกมือท่วมหัวกันหง๊อก ๆ แล้วก็ส่งเสียง “ขอบคุณค่า….” ที่สำคัญ นังคนจะเป็นเจ้าสาวในปลายปีนี้ มันยกมือรับพรนี้ด้วยหรือเปล่าไม่รู้…
ดึก ๆ คนทะยอยกลับ เพราะฝนตกด้วย แล้วบางคนก็นาน ๆ มาได้เจอเพื่อน เจอพี่ เจอน้อง ก็เลยไปสังสรรกันต่อ แต่พวกเราไม่หวั่นแม้ว่าคนอื่นจะเดินทยอย ๆ กันหายไปเกือบครึ่ง พวกเรายังตั้งมั่นเพื่อรอการจับรางวัล “ทอง” เพื่อ “ทอง” พวกเราทนได้ อิอิ … การจับรางวัล เกือบจะหมดอยู่แล้ว ก็ยังไม่มีเสียงหมายเลขของโต๊ะเรา.. แล้วในที่สุด ก็ได้… โดดกรี๊ดกันใหญ่ พอได้ยินเสียงประกาศ (สงสัยคนจับรางวัล แกล้งประกาศหมายเลขให้ เพราะทุเรศสายตา ที่เห็นพวกนี้นั่งตาละห้อยหรือเปล่าไม่รู้) ตั้มรีบวิ่งไปรับของ พอกลับมา ก็โยนของใส่หน้ายัยว่าที่เจ้าสาว แล้วพร้อมใจกันพูดว่า “เอาไป ของขวัญแต่งงานแก… พวกฉันไม่ใส่ซองให้แกแล้ว“ ทนรอกันมาตั้งนาน จนได้ของรางวัล เป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะ มาเป็นของขวัญงานแต่ง แล้วตอนไปงานแต่ง เราก็ไปกินกันอย่างเดียว ไม่ต้องใส่ซองให้.. เย๊.. คุ้มจริง ๆ ๆ พวกเรา ฮิฮิ ส่วนรางวัลหลัง ๆ ก็เริ่มแจกทอง นั่งเม๊าส์แตกกันอยู่ เพราะหมดหวังจากของรางวัลกันแล้ว และแล้วก็มีคนได้ทอง.. หน้าคุ้น ๆ เดินขึ้นไปรับบนเวที.. พร้อมมีเสียงกรี๊ด ๆ ดีใจแบบออกนอกหน้า เจ้าตัวมันคงดีใจ เพราะว่า “มันมีเงินค่าสินสอดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ” … ส่วนเพื่อน ๆ ก็ดีใจ เพราะว่า “มันได้ทองแล้ว พวกเรา ไม่ต้องใส่ซองงานมันแล้ว… เย๊” สงสัยพวกเราจะดีใจเสียงดังไปหน่อย พอรับทองเสร็จ ก็ส่ายหน้า และหันมาบอกว่า “ของคนอื่น มารับแทนคนอื่น” จะเชื่อได้มั๊ยเนี่ย…………..
หมดของรางวัลแล้ว สิ้นหวังจากทอง เดินคอตก ออกมาข้างหน้า .. กรี๊ด… จากซึมเศร้าอยู่เมื่อกี๊ มีกำลังใจขึ้นมาอีกเพียง คราวนี้เจอตัวเป็น ๆ เลย โอ๋ ไม่ต้องดูรูปที่โอ๋โพสต์ กร๊าก ๆ ๆ.. … แต่ครั้งหน้า นังหน่อย แกควรพกกล้องไปเพื่อการนี้ด้วยนะย๊ะ เพื่อเพื่อน ควรทำอะไรให้เพื่อนบ้าง เลยอดได้รูปสวีต ๆ เรย ฮา……………. ถ่ายรูปกะซุ้มหน้างานหนำใจแล้ว ก็มุ่งหน้ากลับที่พัก นอน ตื่นเช้ามา ก็มุ่งหน้ากลับกทม. เมืองวุ่นวาย เฮ่อ.. (ต้องกลับมาผจญ เสือ สิงห์ กระทิง แรด ที่ออฟฟิศอีกแล้วเหรอเนี่ย… เบื่อจัง)
ภาพบรรยากาศภายในงาน [ ดูภาพงานคืนสู่เหย้า มนุษย์-สังคม มข. เพิ่มเติม คลิก !! ]
ภาพบรรยากาศภายในงาน [ ดูภาพงานคืนสู่เหย้า มนุษย์-สังคม มข. เพิ่มเติม คลิก !! ]
Popularity: 5% [?]
No related posts.
(No Ratings Yet)
Loading ...
